باران پاییزی

گاهی بی صدا نگاهت میکنم … مرا ببخش برای این نگاه های پنهانی شاید اگر بغضم فرو نشیندصدایت کنم خیلی دلتنگت شده ام اما نمیدانم خیلی را چگونه بنویسم که"خیلی" خوانده شود! هنوز تکه ای از تو در من است که گاهی بدجور دلتنگت می شود … دلتنگ که باشی آدم دیگری میشوی … خشن تر ، عصبی تر ، کلافه تر ، تلخ تر و جالب تر اینکه با اطراف هم کاری نداری ! همه اش را نگه میداری و دقیقا سر همان کسی خالی میکنی که دلتنگش هستی … کاش سزای تنهایی مرگ بود آن وقت کسی از ترس جانش کسی راتنها نمیگذاشت... کاش میشد خدا رو کشید کنار و تو گوشش بگی"میشه بعضیا رو برگردونی" گاهی دلم برای دلت تنگ میشود چشمان من به اشک تو دلتنگ می شود روزی اگر صدای تو در گوش من نبود دنیا به خاطرت پر آهنگ می شود دلتنگم …همین ! و این نیاز به هیچ زبان شاعرانه ای ندارد … دست هایت کجاست که کنار بزند دلتنگی ام را به جان ثانیه هایی که در فراق چشمانت می گذرند ، دل کوچکم تنگ نگاه توست … باران پاییزی...

می خواهم برایت بنویسم. اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟ از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک، مجبور به زیستن هستم. از تو بنویسم که قلبت از سنگ شد یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ شدم؟ از چه بنویسم؟ از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟ ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد. از چه بنویسم؟ از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟ شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم، دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان باور کرد اتهام بزند. شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را داشته باشم به نوعی گناهکار شناخته شدم. نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید، یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را فدا کردم تا تو را از دام عشقم رها کنم. که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای دوست داشتن را درک کنی… امّا هیهات…. که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی… از من بریدی و از این آشیان پریدی… ای ک باران پاییزی...

چه احساس قشنگیه وقتی وجود عزیزی رو کنارت حس کنی دستاشو تو دستت بگیری باهاش قدم بزنی صداش رو بشنوی بودنش رو در کنارت لمس کنی چه احساس نازنین و شیرینیه رو به رو با کسی که دوسش داری بشینی توی چشماش نگاه کنی ... تا عمق وجودت از یه گرمای عجیب آب بشه !! قلبت پر تپش بشه ... انگار داره از سینه کنده می شه !! چه احساس عجیبیه ... وقتی بخوای با انگشتات صورتشو حس کنی با موهاش بازی کنی خدای من باور کردنی نیست ... اونی که می خوای .. دوسش داری .... عاشقی ... کنارت باشه باهات باشه هم راهت و هم پات باشه .... باور کردنی نیست ... وجودتو حس می کنم ... ولی پیشم نیستی...!!! خدایا این حسو ازم باران پاییزی...